Een plekje in mijn hart

maandag 18 juni 2018

Op uitnodiging van de broeders van de Custodie ‘St. John the Baptist’ bracht provinciaal Rob Hoogenboom van 13 tot 20 februari een bezoek aan Pakistan. Een korte reis, maar met veel indrukken en ontmoetingen. Hierbij enkele fragmenten uit zijn reisverslag.

Meevieren

De eerste avond in Pakistan ben ik getuige van de inzegening van het nieuwe gebouw van Dar-Ul-Sukun in Karachi, een huis van vrede en liefde, ooit gestart door de Nederlandse zuster Truus Lemmens. Achtergelaten kinderen met fysieke en verstandelijke handicaps worden hier opgenomen. Zij krijgen de kans om zich op allerlei manieren te ontwikkelen. Onderweg naar Lahore in de Punjab neemt broeder Bhurro me mee om met gelovigen samen te bidden en eucharistie te vieren. In Nagirabad vindt dat in de open lucht plaats met goede zang, begeleid door tabla’s (een soort trommels) en een harmonium. Alle vrouwen dragen kleurige sluiers. Ik kijk mijn ogen uit en sta versteld van deze levende kerk met mensen van alle leeftijden. Een opwindend en overrompelend gebeuren!

Herinneringen
In Lahore – dichtbij de grens met India – ontmoeten we 21 jonge mannen van rond de 17 jaar. Enkelen van hen hopen volgend jaar aan hun noviciaat te beginnen. In dit huis hebben de meeste broeders hun eerste vormingsjaren doorgebracht. In de verhalen gaat het vaak over herinneringen aan de Nederlandse broeders. Wat worden ze gewaardeerd en gemist! En groot is de bewondering voor hoe ze hier met helemaal niets begonnen en op een fiets en een kameel de woestijn in trokken.

Gerechtigheid?
Terug in Karachi staat Walfred me op te wachten. Hij is de man van een gezondheidscentrum in de Sindwoestijn waar ze met name tbc bestrijden. Het aantal mensen met tbc is gegroeid, nu méér dan vijfhonderd. Vier jaar geleden heb ik zijn familie daar bezocht en hoorde toen hoe moslimburen hun buffels gestolen hadden, die ze toen alleen tegen betaling konden terugkrijgen. Nu heeft een nieuwe ramp de familie getroffen. Een neefje van 14 jaar is vermoord. “Er is hier alleen gerechtigheid voor wie geld heeft”, zegt Walfred. De laatste morgen bezoeken we Nadeem, pastor van een kerkje aan de haven. We proberen daar een boottochtje te organiseren, maar het havengebied is voor buitenlanders verboden. Dat staat onder strenge controle van het leger. Het is er de laatste tijd wel rustiger geworden, minder aanslagen van de Taliban. Het boottochtje gaat niet door, maar in plaats daarvan neemt medebroeder Younis ons mee naar zijn parochie en hij laat ons een schooltje zien in de sloppenwijk. Ongelofelijk hoe mensen daar op elkaar gestapeld wonen in een soort doolhof. De schoolruimte is een overdekte plek waar zo’n 52 kleine kinderen in verschillende groepjes les krijgen van vier geduldige onderwijzeressen. Als je dat ziet, neem je je voor om nooit meer te zeuren! In korte tijd heb ik veel gezien en meegemaakt in Pakistan. Terug in Utrecht tref ik op mijn kamer de kameel aan die ik bij mijn vorige bezoek cadeau kreeg. Hij herinnert me aan de broeders in Pakistan, aan de moeilijke omstandigheden waarin ze leven. Pakistan heeft een bijzonder plekje in mijn hart.

Rob Hoogenboom ofm

Verschenen in Franciscanen.nl, mei/juni 2018.

webdesign: Artis.