Roepingsverhaal Roland Putman
Broeder Roland Putman is geboren in 1970 en opgegroeid in Utrecht. Hij deed zijn noviciaat (eerste jaar bij de broeders) in Megen en woont nu in een communiteit in Amsterdam. Hij is pastor, betrokken bij Amnesty International en de Franciscaanse Vredeswacht en hij werkt in een inloophuis voor dak-en thuislozen.
1. Kun je in één zin zeggen wat volgens jou ‘roeping’ is?
Roeping is mijn leven laten bepalen door het diepste verlangen wat God in mij aanspreekt.
2. Wanneer ben je broeder geworden en waarom?
Geloven was voor de pastor in mijn parochie heel concreet. Hij bemoedigde mensen en straalde rust en vreugde uit in zijn leven en naar mensen. Zijn voorbeeld inspireerde mij. In eerste instantie dacht ik dat er alleen pastores en kloosterlingen waren. Ik ben daarom pastor geworden. Kloosterling worden zag ik niet zitten. Later merkte ik dat ik het leven in een gemeenschap miste. Geloven kan ik niet in mijn eentje. Zonder regelmatig (samen) bidden, stil worden en delen wat mij raakt, handen uit de mouwen steken en zorg hebben om anderen, kan ik niet voluit leven. Ik leerde enkele jonge minderbroeders franciscanen kennen en ik herkende mij in de levensvorm die Franciscus heeft nagelaten.
3. Wie of wat is er stimulerend voor je geweest om je weg te gaan?
Ik heb vaak getwijfeld of het mijn weg was. De pastor in mijn parochie, maar ook vrienden en vriendinnen deden mij in het Evangelie steeds meer verstaan, dat God ons roept ‘gewoon’ zoals wij zijn. Juist in onze eigen aardigheden en eigenaardigheden ben ik (en is iedereen) geroepen om te leven vanuit het hart. God is de zachte kracht die mijn hart warm maakt te willen leven in de Geest van Jezus.
4. En wie of wat hield je er aanvankelijk vanaf?
Ik twijfelde zelf. Ben ik wel zo gelovig? Hoe weet ik dat het God is die mij roept? Spreekt mij het leven niet gewoon aan? Toen ik mijn ouders vertelde dat ik als religieus (in eerste instantie als pastor) wilde leven, zei mijn moeder, dat ik maar eerste op dansles moest gaan! Tja… want zegt nou eerlijk… het is toch veel normaler om ‘gewoon’ te trouwen. Tegelijk merkte ik steeds meer dat ik ‘gewoon’ voelde dat mijn levensgeluk en roeping elders lagen.
5. Wat betekent de broederschap voor je?
Broederschap betekent voor mij om vanuit het Evangelie het dagelijks leven in te gaan: samen bidden en zorg hebben om elkaar en anderen. Broederschap is voor mij ook een leerschool om het Evangelie in mijn concrete leven vorm te geven.
6. Hoe ziet je dagindeling eruit? Wat doe je voor werk?
Het gebed en het samen eten en delen vormen met het werk de vaste invulling van de dag. De dag begint met het gezamenlijk ochtendgebed. Vervolgens ontbijten we samen (uitgezonderd wie direct voor zijn werk op pad moet). Ik check mijn mail, voordat ik aan het werk ga. Eten, drinken en bidden overdag zijn vanwege de diversiteit van het werk voor ieder verschillend. ´s Avonds eten we gezamenlijk en na de afwas bidden we ook samen het avondgebed. Aansluitend kijken we journaal. Op dinsdagavond hebben we de huisvergadering of bezinning (huiskapittel). Op andere avonden ligt het aan het werk en hobby waar en hoe eenieder de avond invult. Ikzelf neem ook de tijd voor sport en natuurlijk neem ik ook de tijd voor contacten met vrienden m/v.
7. Wat betekent God voor jou als broeder?
God betekent voor mij openstaan voor wat in mij leeft. In stil gebed, in de mensen om mij heen en in de natuur voel ik Gods aanwezigheid. Hij spreekt mij aan. Door het leven in broederschap, wordt het Evangelie in het voetspoor van Franciscus heel concreet getoetst en wordt het telkens een hernieuwde uitnodiging om zo te leven.
8. Maak de volgende zin af: “Een wereld zonder broeders is als……”
een pap zonder krenten.
9. Mijn levensmotto is:
Doe als God: wordt mens!